Weryfikacja dawkowania u dziecka w recepcie polega na porównaniu dawki rzeczywistej z recepty z dawką maksymalną dla wieku pacjenta obliczoną na podstawie dawek dla dorosłych (z tabel FP) i przeliczoną wzorem pediatrycznym.
1) Obliczenie dawki jednorazowej z recepty
Recepta zawiera: Papaverini hydrochloridi 1,0 oraz Div. in part. aeq. No 20, czyli 1,0 g substancji czynnej rozdzielono równo na 20 proszków.
Dawka jednorazowa (1 proszek) = 1,0 g / 20 = 0,05 g.
2) Obliczenie dawki dobowej z recepty
W zapisie D.S. 3 razy dziennie proszek pacjent przyjmuje 3 proszki na dobę.
Dawka dobowa = 0,05 g × 3 = 0,15 g.
3) Obliczenie dawek maksymalnych dla 8-letniego dziecka
Z tabel FP dla papaweryny chlorowodorku doustnie podano dawki maksymalne dla dorosłych: jednorazowa 0,2 g i dobowa 0,6 g. Dla dziecka stosujemy wzór Younga:
(wiek × dawka maksymalna dla dorosłych) / (wiek + 12).
- Maksymalna dawka jednorazowa: (8 × 0,2 g) / (8 + 12) = 1,6/20 = 0,08 g.
- Maksymalna dawka dobowa: (8 × 0,6 g) / (8 + 12) = 4,8/20 = 0,24 g.
4) Porównanie
Dawka z recepty: jednorazowa 0,05 g oraz dobowa 0,15 g.
Dawki maksymalne dla pacjenta: jednorazowa 0,08 g oraz dobowa 0,24 g.
W obu przypadkach: 0,05 g < 0,08 g oraz 0,15 g < 0,24 g, więc nie doszło do przekroczenia dawek maksymalnych.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- Stwierdzenie o przekroczeniu dawki jednorazowej jest błędne, bo 0,05 g jest mniejsze niż 0,08 g.
- Stwierdzenie o przekroczeniu obu dawek jest błędne, bo żadna z nich nie przekracza limitu po przeliczeniu dla wieku.
- Stwierdzenie o przekroczeniu dawki dobowej jest błędne, bo 0,15 g jest mniejsze niż 0,24 g.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze oddziel etap "ile substancji przypada na 1 dawkę" (podział na proszki) od etapu "ile dawek na dobę" (częstość podania). To najczęstsze źródło pomyłek.
