W opiece nad osobą chorą i niesamodzielną deficyt samoopieki rozpoznaje się, analizując, w których czynnościach dnia codziennego (ADL) podopieczny nie potrafi działać prawidłowo, bezpiecznie lub konsekwentnie. W opisie przypadku podopieczna jest osobą chodzącą, ale ma zaburzenia orientacji w czasie i miejscu oraz problemy z pamięcią/organizacją czynności.
Kluczowe są jednak konkretne informacje o funkcjonowaniu:
- Podopieczna jest samodzielna w zakresie zaspokajania potrzeby wydalania i spożywania posiłków – to wyklucza deficyt samoopieki w tych obszarach na podstawie podanego opisu.
- Pojawiają się trudności typowe dla ubierania: zakłada ubranie przodem do tyłu lub na lewą stronę. To oznacza, że czynność nie jest wykonywana poprawnie i wymaga nadzoru, podpowiedzi lub częściowej pomocy.
- Dodatkowo podopieczna zapomina, jakich materiałów i środków użyć podczas mycia lub kąpieli. Jest to sygnał problemu w samoopiece, ale wśród podanych odpowiedzi najbardziej jednoznacznie opis dotyczy błędów w ubieraniu.
Dlatego poprawna jest odpowiedź "Podczas ubierania się." – opis dostarcza bezpośredniego przykładu nieprawidłowego wykonania tej czynności.
Pozostałe odpowiedzi nie pasują do danych:
- "Podczas spożywania posiłków." – wprost wskazano samodzielność w jedzeniu, więc nie ma podstaw do rozpoznania deficytu w tym obszarze.
- "Podczas korzystania z WC." – również wprost wskazano samodzielność w zaspokajaniu potrzeby wydalania.
- "Podczas przemieszczania się na krzesło." – podopieczna jest osobą chodzącą, a opis nie zawiera informacji o problemach z transferem. Zaburzenia orientacji nie oznaczają automatycznie braku sprawności w przesiadaniu się.
W praktyce opiekun medyczny, widząc taki obraz funkcjonowania, planuje wsparcie: przygotowanie odzieży w odpowiedniej kolejności, podpowiedzi krok po kroku, kontrolę poprawności założenia ubrań oraz organizację przyborów do higieny, aby ograniczyć ryzyko pomyłek i stres podopiecznej.
