BMI, czyli wskaźnik masy ciała, służy do orientacyjnej oceny relacji masy ciała do wzrostu u osoby dorosłej. Wartość 45 jest bardzo wysoka i odpowiada najcięższej kategorii otyłości w powszechnie stosowanych klasyfikacjach. Z praktycznego punktu widzenia oznacza to wyraźnie zwiększone ryzyko powikłań zdrowotnych, takich jak nadciśnienie tętnicze, cukrzyca typu 2, choroby sercowo-naczyniowe czy przeciążenie układu ruchu.
Odpowiedź "Otyłość skrajna, zagrożenie zdrowia" trafnie oddaje sens takiej interpretacji: BMI 45 nie mieści się ani w zakresie prawidłowej masy ciała, ani w przedziale nadwagi. Jest to wartość znacznie wyższa od progów stosowanych dla rozpoznania otyłości. W nowszych opracowaniach spotyka się nazwę "otyłość III stopnia", ale znaczenie praktyczne pozostaje podobne: jest to bardzo duże zagrożenie dla zdrowia i sygnał do pogłębionej oceny stanu odżywienia.
Pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe. "Niedowaga, podejrzenie o niedożywienie" dotyczy wartości zbyt niskich, a nie skrajnie wysokich. "Nadwaga, podejrzenie przekarmienia" opisuje stan łagodniejszy i dotyczy znacznie niższego BMI. "Wychudzenie organizmu, jadłowstręt psychiczny" odnosi się do niskiej masy ciała; dodatkowo jadłowstręt psychiczny nie jest rozpoznawany wyłącznie na podstawie jednego wskaźnika.
Na egzaminie warto zapamiętać logikę interpretacji, a nie tylko pojedyncze nazwy: im wyższe BMI ponad próg otyłości, tym poważniejsza ocena stanu odżywienia. Trzeba też pamiętać, że BMI jest narzędziem przesiewowym. W praktyce gastronomicznej i żywieniowej uzupełnia się je wywiadem, pomiarami antropometrycznymi oraz oceną sposobu żywienia.
