W pytaniu kluczowe jest sformułowanie "najkorzystniejszą ofertę przy zamówieniu 100 szt.". Oznacza to, że nie porównujemy wyłącznie cen wyjściowych, lecz liczymy wartość końcową zakupu dla tej samej ilości (100 sztuk) dla każdego dostawcy, korzystając z danych podanych w tabeli.
Poprawne podejście to wykonanie tych samych kroków dla każdego dostawcy:
- odczytanie z tabeli ceny jednostkowej oraz warunków (np. rabatu procentowego/kwotowego, progów rabatowych, ewentualnych kosztów dodatkowych lub warunków darmowej dostawy),
- obliczenie wartości zamówienia dla 100 sztuk (cena × 100),
- zastosowanie rabatu zgodnie z warunkami (ważne: rabat liczymy od właściwej podstawy),
- dodanie ewentualnych kosztów, jeśli tabela je przewiduje, aby otrzymać koszt całkowity,
- porównanie kosztów całkowitych – najkorzystniejsza jest oferta o najniższej wartości końcowej.
Odpowiedź "Dostawca Y" jest poprawna, ponieważ po przeliczeniu dla 100 sztuk i uwzględnieniu warunków sprzedaży daje najlepszy wynik ekonomiczny (najniższy koszt końcowy).
Pozostałe odpowiedzi są błędne typowo z jednego z powodów:
- "Dostawca X" – może kusić niższą ceną bazową, ale po uwzględnieniu warunków (np. mniejszego rabatu lub dodatkowych opłat) koszt całkowity wypada gorzej.
- "Dostawca W" – oferta może być korzystna przy innej wielkości zamówienia (np. inny próg rabatowy), ale nie jest najlepsza dokładnie dla 100 sztuk.
- "Dostawca Z" – może mieć atrakcyjny element warunków (np. wysoki rabat), jednak po pełnym przeliczeniu nadal nie przebija łącznego kosztu u "Dostawcy Y".
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze zapisuj krótką tabelkę pomocniczą z wynikiem końcowym dla każdego dostawcy (koszt końcowy dla 100 szt.). To ogranicza błędy nieuwagi i ułatwia jednoznaczne porównanie.
