Napięcie statyczne mięśni pojawia się wtedy, gdy mięsień przez dłuższy czas utrzymuje pozycję bez cykli rozluźnienia. W ergonomii stanowisk obsługi maszyn jest to szczególnie istotne dla kończyn górnych: praca z rękami uniesionymi lub "zawieszonymi w powietrzu" szybko męczy mięśnie stabilizujące bark i ramię.
Na rysunku stanowisko bez elementu eliminującego napięcie statyczne to takie, w którym brakuje podparcia przedramion. W tej sytuacji pracownik musi utrzymywać kończynę górną na wymaganej wysokości i w zasięgu panelu maszyny, co zwiększa obciążenie statyczne mięśni ramion (oraz obręczy barkowej). Zastosowanie podpórki typu L (rys. II) pozwala oprzeć przedramiona, dzięki czemu część ciężaru kończyn przejmuje podpórka, a mięśnie mogą pracować z mniejszym stałym napięciem.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Mięśnie grzbietu – mogą być przeciążone przy złej postawie tułowia lub braku podparcia pleców, ale w pokazanej różnicy kluczowe jest podparcie kończyn górnych, nie zmiana ustawienia tułowia.
- Mięśnie karku – napięcie w tej okolicy nasila się zwykle przy wysunięciu głowy, pochylaniu szyi lub pracy wzrokowej w wymuszonej pozycji, a nie jest głównym skutkiem samego braku podpory przedramion.
- Mięśnie ud – ich obciążenie może rosnąć przy długotrwałej pracy nogą na pedale, jednak pytanie dotyczy wyposażenia stanowiska redukującego napięcie statyczne, a widoczny element różnicujący dotyczy podparcia rąk, nie nóg.
W praktyce BHP oznacza to, że przy stanowiskach wymagających sięgania do panelu/elementów sterowniczych należy zapewnić regulowane podpórki, półki lub podłokietniki, a także uczyć pracowników korzystania z nich.
