W galwanotechnice (elektroosadzaniu) metal jest wydzielany z roztworu elektrolitu na przygotowanej powierzchni przedmiotu. W praktyce przemysłowej bardzo często stosuje się niklowanie, czyli wykonywanie powłok niklowych. Nikiel tworzy warstwę o dobrych własnościach użytkowych: poprawia odporność korozyjną (zwłaszcza w układach wielowarstwowych), może zwiększać odporność na ścieranie oraz daje estetyczny wygląd powierzchni.
Odpowiedź "nikiel" pasuje więc do pytania o metalowe powłoki ochronne nakładane metodą galwanotechniczną.
Pozostałe propozycje są mylące, bo dotyczą pierwiastków, które w typowej praktyce nie funkcjonują jako standardowy materiał samodzielnej powłoki ochronnej uzyskiwanej klasycznym elektroosadzaniem:
- "fosfor" – częściej kojarzy się z dodatkiem do stopów lub z osadzaniem stopów (np. w powłokach typu Ni-P), ale nie jest typowym wyborem jako czysta metaliczna powłoka ochronna w tym ujęciu pytania.
- "wolfram" – ma wysoką temperaturę topnienia i jest ważny w narzędziach oraz materiałach ogniotrwałych, jednak nie jest standardowym metalem powłok ochronnych w podstawowym ujęciu galwanotechniki spotykanym na poziomie egzaminu zawodowego.
- "molibden" – podobnie jak wolfram jest częsty jako dodatek stopowy poprawiający własności, ale nie jest typową odpowiedzią na pytanie o popularne powłoki galwaniczne.
Wskazówka egzaminacyjna: zapamiętaj najbardziej rozpowszechnione powłoki galwaniczne stosowane w przemyśle maszynowym (np. niklowe, chromowe, cynkowe) i kojarz je z celem: ochrona antykorozyjna, dekoracja, odporność na zużycie.
