W klasycznej elektrowni parowej (obieg parowy, często opisywany jako obieg Rankine’a) podstawowy ciąg urządzeń obejmuje: kocioł/parownik (wytworzenie pary), turbinę parową (rozprężenie pary i wytworzenie mocy) oraz skraplacz (odebranie ciepła i zamiana pary na ciecz).
Odpowiedź "skraplacz." jest poprawna, ponieważ skraplacz to element, w którym para opuszczająca turbinę oddaje ciepło do czynnika chłodzącego (np. wody chłodzącej) i ulega kondensacji. Funkcyjnie skraplacz "zamyka" stronę niskoprężną obiegu, umożliwiając utrzymanie niskiego ciśnienia (często podciśnienia) za turbiną, co poprawia sprawność pracy turbiny i całego bloku.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "sprężarkę." – w typowym obiegu parowym elektrowni nie stosuje się sprężarki jako elementu podstawowego toru czynnika (para jest rozprężana w turbinie, a po skropleniu ciecz jest tłoczona pompami). Sprężarki kojarzą się raczej z obiegami gazowymi lub chłodniczymi.
- "pompę skroplin." – pompa skroplin pracuje na cieczy (skroplinach) i znajduje się za skraplaczem. Jej zadaniem jest przetłoczenie kondensatu dalej w kierunku podgrzewaczy/regeneracji i układu zasilania kotła, ale sama nie powoduje kondensacji pary.
- "pompę wody zasilającej." – to pompa podnosząca ciśnienie wody kierowanej do kotła. Zwykle jest "dalej" w układzie niż pompa skroplin (po odgazowywaczu/podgrzewaczach, zależnie od rozwiązania). Również jest to urządzenie do tłoczenia cieczy, a nie do skraplania pary.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać: skraplacz = kondensacja pary, a pompy = tłoczenie cieczy. Gdy na schemacie widać przejście pary w skropliny oraz odprowadzenie ciepła do układu chłodzenia, wskazuje to na skraplacz.
