W geodezji inżynieryjnej osnowa realizacyjna to zbiór punktów, które stanowią odniesienie do prowadzenia prac na etapie realizacji obiektu (tyczenie, kontrola przemieszczeń/odchyłek, pomiary kontrolne). W praktyce i w dydaktyce rozróżnia się m.in. punkty o roli "szkieletu" (zapewniające odniesienie dla całego zadania) oraz punkty "robocze" zagęszczające układ w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu.
Odpowiedź "szczegółową osnowę realizacyjną" jest właściwa wtedy, gdy wskazane punkty 101 i 102 na szkicu pełnią rolę punktów zagęszczających, używanych bezpośrednio do realizacji (czyli są punktami, na podstawie których w terenie wygodnie wyznacza się położenie elementów obiektu). Taka osnowa jest zwykle gęstsza i "bliższa" zadaniu niż osnowa podstawowa, bo ma wspierać prace wykonawcze w konkretnym miejscu.
- Odpowiedź "podstawową osnowę realizacyjną" jest błędna, gdyż osnowa podstawowa to raczej układ punktów stanowiących bazę odniesienia dla całości zadania, a nie punkty zagęszczenia wykorzystywane do detali. Uczniowie często wybierają ją, bo brzmi "ważniej", ale nie zawsze odpowiada roli punktów na rysunku.
- Odpowiedź "dwufunkcyjną osnowę realizacyjną" jest niepoprawna w tym ujęciu, ponieważ sugeruje klasyfikację według jednoczesnego spełniania dwóch funkcji; samo wskazanie dwóch punktów na szkicu nieregularnej osnowy nie przesądza o takiej kategorii i zazwyczaj nie jest to podstawowe rozróżnienie oczekiwane w tego typu pytaniu.
- Odpowiedź "wysokościową osnowę realizacyjną" jest błędna, jeśli z rysunku nie wynika, że punkty służą wyłącznie do przenoszenia i kontroli wysokości (rzędnych). Osnowa wysokościowa dotyczy przede wszystkim odniesienia wysokościowego, natomiast w osnowie sytuacyjnej/realizacyjnej typowo rozpatruje się też położenie w planie.
Wskazówka egzaminacyjna: przy takich zadaniach nie sugeruj się numeracją punktów (np. 101, 102), tylko ich rolą na szkicu: czy są elementem "szkieletu" odniesienia, czy też punktami roboczymi zagęszczającymi osnowę w rejonie realizacji.
