W kończynie piersiowej zwierząt kości długie układają się segmentami: ramię (jedna kość – kość ramienna) oraz przedramię (dwie kości – kość promieniowa i kość łokciowa). Dlatego gdy na rentgenogramie widoczne jest zespolenie obejmujące dwie kości przedramienia, poprawną identyfikacją jest wskazanie kości promieniowej i łokciowej.
Odpowiedź "ramiennej" jest błędna, ponieważ kość ramienna jest kością pojedynczą w odcinku ramienia; nie tworzy pary równoległych kości długich jak w przedramieniu. Odpowiedź "udowej" również jest nieprawidłowa: kość udowa to pojedyncza kość uda w kończynie miednicznej, o innej lokalizacji i typowych relacjach anatomicznych. Z kolei "piszczelowej i strzałkowej" odnosi się do podudzia, czyli segmentu kończyny miednicznej; choć również są to dwie kości, ich położenie i kontekst anatomiczny różnią się od przedramienia.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać prostą regułę segmentów: 1 kość w ramieniu (ramienna) i w udzie (udowa), oraz 2 kości w przedramieniu (promieniowa+łokciowa) i w podudziu (piszczelowa+strzałkowa). Przy analizie RTG nie należy sugerować się wyłącznie tym, że "widać dwie kości", ale powiązać obraz z odpowiednim odcinkiem kończyny oraz typową anatomią tego regionu.
