Destylacja jest metodą rozdzielania mieszanin ciekłych opartą na różnicach temperatur wrzenia składników. W typowym zestawie laboratoryjnym ciecz w kolbie jest ogrzewana, powstają pary, a następnie są one skraplane w układzie chłodzącym.
Odpowiedź "I – chłodnicę, II – destylat." jest zgodna z podstawową logiką zestawu destylacyjnego: chłodnica (często typu Liebiga z płaszczem wodnym) odpowiada za odbiór ciepła i kondensację par, natomiast destylat to produkt destylacji, czyli ciecz uzyskana po skropleniu i zebrana w odbiorniku.
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne?
- Warianty z "sublimatem" mylą procesy rozdzielania. Sublimat powstaje w sublimacji, gdzie substancja przechodzi ze stanu stałego do gazowego, a następnie ponownie osadza się jako ciało stałe, bez etapu cieczy. W destylacji produktem jest destylat (ciecz).
- Warianty z "rozdzielaczem" mieszają nazwy elementów aparatury. Element poprawiający rozdział frakcji (np. kolumna frakcyjna) nie jest tym samym co chłodnica. Chłodnica ma funkcję przede wszystkim chłodzącą i kondensacyjną, a nie rozdzielającą frakcje na drodze wielokrotnych równowag parowanie–skraplanie.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać: chłodnica = kondensacja par, destylat = skroplona ciecz w odbiorniku. Najczęstszą pułapką jest automatyczne wybieranie "sublimatu", bo brzmi podobnie do "destylatu", mimo że dotyczy innego zjawiska fizycznego.
