Mikrometr wewnętrzny ma dwie skale, a poprawny wynik pomiaru uzyskuje się przez zsumowanie ich odczytów.
1) Skala główna (tuleja)
Najpierw znajduje się ostatnią w pełni widoczną kreskę milimetrową, którą odsłania krawędź bębna. Na rysunku krawędź bębna odsłania kreskę odpowiadającą wartości 13 mm. W praktyce trzeba też sprawdzić, czy widoczna jest kreska półmilimetrowa (0,5 mm); tutaj nie jest ona podstawą odczytu, więc nie dodaje się 0,5 mm.
2) Skala bębna (naparstek)
Następnie odczytuje się działkę bębna, która dokładnie pokrywa się z linią odniesienia na tulei. Każda działka odpowiada 0,01 mm. Linia odniesienia pokrywa się z oznaczeniem 35, czyli 0,35 mm.
3) Zsumowanie
Dodajemy odczyty: 13 mm + 0,35 mm = 13,35 mm.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "14,35 mm" wynika z pomylenia kreski milimetrowej na tulei (przyjęcia 14 zamiast 13), co jest częste przy nietypowej, malejącej numeracji.
- "13,85 mm" sugeruje błędny odczyt bębna (np. 0,85 mm) lub mylenie, która kreska pokrywa się z linią odniesienia.
- "16,85 mm" to jednocześnie błąd na tulei i na bębnie; taka wartość nie odpowiada położeniu krawędzi bębna na rysunku.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze wykonuj odczyt w kolejności: tuleja (mm i ewentualnie 0,5) → bęben (setne) → suma. To ogranicza pomyłki przy skali o malejącej numeracji.
