Polarymetr to przyrząd optyczny używany do pomiaru skręcalności optycznej, czyli zmiany płaszczyzny polaryzacji światła przechodzącego przez substancję optycznie czynną (np. roztwór niektórych związków organicznych). Aby taki pomiar był możliwy, układ musi najpierw wytworzyć światło o ściśle określonym stanie polaryzacji.
Polaryzator to element, który przepuszcza tylko światło o jednym kierunku drgań (najczęściej daje polaryzację liniową). W praktycznym schemacie polarymetru polaryzator znajduje się w części "wejściowej" układu optycznego – zanim wiązka trafi do komory/tuby z próbką. Z tego powodu oznaczenie elementu jako "polaryzator" jest właściwe, gdy na schemacie wskazuje się część odpowiedzialną za wytworzenie światła spolaryzowanego.
Odpowiedź "analizator" jest niepoprawna, ponieważ analizator działa jako drugi element polaryzujący umieszczany po próbce: umożliwia ocenę, o ile trzeba go obrócić, aby uzyskać określone wygaszenie lub maksymalne natężenie obrazu. Sam analizator nie zastępuje roli pierwszego polaryzatora w przygotowaniu wiązki.
Odpowiedź "soczewkę" jest niepoprawna, bo soczewki w przyrządach optycznych służą głównie do kształtowania wiązki i obrazowania (ogniskowanie, kolimacja), a nie do selekcji kierunku polaryzacji. Ich funkcja jest inna niż elementów polaryzujących.
Odpowiedź "okular" jest niepoprawna, ponieważ okular to część obserwacyjna (zwykle na końcu toru optycznego), pomagająca operatorowi wygodnie obserwować pole widzenia lub nastawy. Okular nie tworzy polaryzacji i nie analizuje jej w sensie pomiarowym.
W nauce do egzaminu warto zapamiętać kolejność funkcjonalną: źródło światła → polaryzator → próbka → analizator → obserwacja. To ułatwia rozpoznawanie elementów na schematach aparatury kontrolno-pomiarowej spotykanej w przemyśle chemicznym.
