Osadzarka tłokowa jest urządzeniem do wzbogacania grawitacyjnego, w którym rozdział ziaren zachodzi dzięki cyklicznej pulsacji ośrodka (najczęściej wody). Pulsacja powoduje rozluźnienie i ponowne zagęszczanie warstwy ziarnowej, co prowadzi do stratyfikacji: ziarna cięższe i/lub większe mają tendencję do przemieszczania się w dół, a lżejsze ku górze. Cechą wyróżniającą odmianę tłokową jest to, że ruch pulsacyjny jest generowany przez tłok (element wykonujący ruch posuwisto-zwrotny), a nie wyłącznie przez dopływ/odpływ medium realizowany innym układem.
Odpowiedź "osadnik promieniowy" jest nieprawidłowa, ponieważ osadnik jest aparatem przeznaczonym przede wszystkim do sedymentacji zawiesin i klarowania wody (oddzielania cząstek stałych od cieczy), a nie do pulsacyjnego rozdziału nadawy na warstwy według gęstości. Odpowiedź "osadnik stożkowy" również odnosi się do sedymentacji i zagęszczania, typowo z geometrią ułatwiającą spływ zagęszczonego osadu, więc jest inną grupą urządzeń niż osadzarki.
Odpowiedź "osadzarka beztłokowa" jest myląca, bo dotyczy osadzarki (czyli właściwej rodziny maszyn), ale opisuje inną konstrukcję wytwarzania pulsacji. W praktyce na rysunkach/diagramach rozróżnia się je po obecności lub braku zespołu tłokowego i sposobie doprowadzania medium. Na egzaminie warto analizować: (1) czy widać komorę roboczą z rusztem/łożem, (2) gdzie i jak realizowana jest pulsacja, (3) czy elementy wskazują na ruch tłoka.
Wskazówka do nauki: gdy w odpowiedziach pojawiają się "osadnik" i "osadzarka", najpierw rozstrzygnij, czy urządzenie służy do sedymentacji (spokojny przepływ i opadanie cząstek) czy do pulsacyjnego rozdziału (cykliczna zmiana prędkości/przepływu). Dopiero potem wybieraj wariant konstrukcyjny (tłokowa/beztłokowa).
