"Charakterystyka promieniowania anteny" to wykres pokazujący, jak energia jest rozkładana w przestrzeni w zależności od kierunku. W praktyce na egzaminach i w dokumentacji często spotyka się charakterystyki w dwóch przekrojach: w azymucie (płaszczyzna pozioma) i w elewacji (płaszczyzna pionowa). Właśnie dlatego tak ważne jest, aby umieć odczytać, czy rysunek przedstawia rozkład 360° dookoła anteny, czy tylko w pewnym kącie.
Odpowiedź "dookólnej" jest poprawna, gdy rysunek przedstawia w azymucie rozkład zbliżony do koła: antena promieniuje równomiernie (lub prawie równomiernie) we wszystkich kierunkach wokół swojej osi. Taki typ anteny stosuje się np. do pokrycia sygnałem obszaru "dookoła" punktu instalacji (AP, stacje bazowe w prostych instalacjach, rozwiązania punkt–wielopunkt).
Odpowiedź "sektorowej" jest błędna, ponieważ antena sektorowa z definicji ma charakterystykę ograniczoną do pewnego wycinka (np. kilkadziesiąt/sto kilkadziesiąt stopni), a nie pełne 360°. Typowo dobiera się ją wtedy, gdy trzeba wzmocnić sygnał w jednym kierunku/obszarze i ograniczyć emisję poza sektor.
Odpowiedź "parabolicznej" również nie pasuje do charakterystyki dookólnej: anteny paraboliczne są silnie kierunkowe, mają wąską wiązkę główną i są używane głównie w łączach punkt–punkt. Na charakterystyce w azymucie oczekuje się wąskiego "piku", a nie rozkładu kołowego.
Odpowiedź "szczelinowej" jest myląca w tym zestawie, bo "szczelinowa" opisuje konstrukcję (slot) i jej charakterystyki mogą być różne zależnie od realizacji. W typowych zadaniach identyfikacyjnych antena szczelinowa nie jest utożsamiana z prostą, klasyczną charakterystyką dookólną w azymucie.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw ustal, czy wykres pokazuje 360° wokół anteny (azymut). Jeśli tak i kształt jest "kołowy", wybór powinien iść w stronę anten dookólnych, a nie sektorowych czy parabolicznych.
