W sytuacji, gdy wierzchołek W jest niedostępny, nie da się wykonać bezpośredniego pomiaru kąta wierzchołkowego ani odległości od punktów terenowych do W w sposób klasyczny. Dlatego dobiera się takie wielkości, które można rzeczywiście pomierzyć w terenie w punktach dostępnych, a następnie wykorzystać je do obliczenia elementów potrzebnych do tyczenia punktów głównych łuku kołowego.
Odpowiedź "AB, 200g−δ1, 200g−δ2" jest poprawna, ponieważ:
- AB to cięciwa (odcinek między punktami dostępnymi), którą można zmierzyć taśmą lub dalmierzem.
- 200g−δ1 oraz 200g−δ2 reprezentują kąty dopełniające (w zapisie gradów), które w praktyce mogą wynikać z pomiaru kierunków/załamań w punktach A i B i służą do odtworzenia geometrii łuku bez wejścia na W.
Pozostałe odpowiedzi są błędne z powodów metodycznych:
- "WB, δ1, δ2" zakłada pomiar odcinka do wierzchołka (WB). Skoro W jest niedostępny, taki pomiar może być niemożliwy lub niewiarygodny.
- "WA, δ1, δ2" ma ten sam problem: wymaga odcinka WA, czyli bezpośredniego dowiązania do punktu, którego nie można osiągnąć.
- "W1W2, 200g−δ1, 200g−δ2" wprowadza dodatkowe punkty/odcinek, które nie wynikają jednoznacznie z opisu i mogą nie być dostępne ani zdefiniowane; bez jasnej definicji W1 i W2 taka wielkość nie stanowi standardowego zestawu pomiarowego.
Wskazówka egzaminacyjna: jeżeli w treści pojawia się informacja, że jakiś punkt jest niedostępny, to odpowiedź wymagająca bezpośrednich pomiarów do tego punktu jest zwykle pułapką. Szukaj zestawu pomiarów realizowalnych między punktami dostępnymi oraz kątów/kierunków pozwalających odtworzyć geometrię obiektu.
