Kruszarka stożkowa jest maszyną do rozdrabniania, w której podstawowym mechanizmem jest ściskanie materiału w stożkowej komorze kruszenia. Konstrukcyjnie spotyka się układ, w którym ruchomy element roboczy (stożek/płaszcz) pracuje wewnątrz nieruchomego stożka (okładziny/stożnia), a szczelina robocza zmienia się w cyklu pracy. Na rysunkach i przekrojach charakterystyczne są powierzchnie robocze o kształcie stożkowym oraz komora zwężająca się ku dołowi.
Odpowiedź "stożkowej." jest właściwa, gdy na przedstawionym fragmencie widać cechy typowe dla tego typu konstrukcji, czyli elementy tworzące stożkową przestrzeń kruszenia oraz rozwiązania prowadzenia/łożyskowania charakterystyczne dla kruszarek stożkowych.
Pozostałe odpowiedzi odnoszą się do innych zasad działania i innej budowy:
- "bębnowej." – kruszarki bębnowe kojarzą się z pracą w obracającym się bębnie; kluczowy jest bęben jako element dominujący konstrukcję, a nie komora "stożek w stożku".
- "walcowej." – kruszarka walcowa ma zasadniczo dwa walce (lub układ walców), między którymi następuje zgniatanie; na rysunku zwykle rozpoznaje się równoległe, cylindryczne powierzchnie robocze.
- "udarowej." – kruszarka udarowa rozdrabnia głównie przez uderzenia; typowe są wirniki, bijaki/młotki oraz płyty odbojowe, a nie stożkowa komora zgniotu.
Wskazówka egzaminacyjna: przy zadaniach "na rysunku" najpierw ustal, czy dominuje mechanizm ściskania (stożkowa/walcowa) czy udaru (udarowa), a dopiero potem dopasuj typ po kształcie i liczbie elementów roboczych.
