W technice PLC rozróżnia się wejścia/wyjścia typu source (sourcing) oraz sink (sinking). Te nazwy opisują, kto dostarcza prąd do obwodu sygnałowego i względem jakiego potencjału pracuje punkt wspólny (COM) danej grupy wejść.
Wejście typu source (sourcing) oznacza, że moduł wejściowy jest "stroną zasilającą" dla obwodu wejściowego: typowo wspólny zacisk wejść jest po stronie dodatniego zasilania, a sygnał jest aktywowany wtedy, gdy obwód zostanie domknięty do potencjału 0 V (masa) przez element zewnętrzny. W praktyce takie wejścia współpracują z elementami, które "ściągają" sygnał do zera (często opisuje się to jako współpraca z urządzeniami typu sinking po stronie polowej).
Odpowiedź "sink (ujście)" byłaby właściwa w układzie odwrotnym: gdy punkt wspólny wejść jest po stronie 0 V i oczekuje się podania +24 V na zacisk wejściowy z czujnika/układu zewnętrznego, aby uzyskać stan aktywny. To inny kierunek polaryzacji i inna logika domykania obwodu.
Odpowiedź "source i sink równocześnie" jest błędna w typowym ujęciu egzaminacyjnym: pojedyncza grupa wejść cyfrowych (z jednym COM) nie jest jednocześnie sourcing i sinking. Oczywiście w praktyce spotyka się różne grupy wejść w jednym sterowniku lub moduły konfigurowalne, ale na konkretnym schemacie należy wskazać jedną, wynikającą z połączeń konfigurację.
Odpowiedź "wejścia analogowe" nie pasuje do tego typu rozróżnienia. Określenia source/sink dotyczą przede wszystkim wejść/wyjść cyfrowych DC i sposobu zasilania obwodu sygnałowego. Wejścia analogowe identyfikuje się innymi parametrami (np. prąd/napięcie pomiarowe), a nie klasyfikacją source/sink.
Wskazówka do zadań: zawsze szukaj na schemacie, gdzie jest podłączony COM danej grupy wejść oraz w którą stronę "zamykany" jest obwód przez czujnik/przycisk. To najszybsza metoda rozpoznania source vs sink.
