Wentylację dzieli się m.in. według zasięgu działania na miejscową i ogólną oraz według kierunku wymiany powietrza na nawiewną, wywiewną lub nawiewno-wywiewną. W tym zadaniu kluczowe jest pierwsze kryterium: czy instalacja działa lokalnie przy źródle, czy obsługuje całe pomieszczenie.
Odpowiedź "miejscową" jest właściwa, gdy na rysunku widać element odciągowy umieszczony bezpośrednio nad/obok miejsca emisji (np. okap, ssawka, kaptur odciągowy) oraz kanał, który odprowadza powietrze zanieczyszczone. Taki układ ma za zadanie przechwycić zanieczyszczenia (para, dym, pył, opary) zanim wymieszają się z powietrzem w całym pomieszczeniu.
Odpowiedź "nawiewną ogólną" byłaby poprawna dla schematu, w którym zasadniczą funkcją instalacji jest dostarczanie powietrza do całego pomieszczenia (np. anemostaty nawiewne, kanały nawiewne) bez wskazania odciągu przy konkretnym źródle emisji. Z kolei "wywiewną ogólną" dotyczy rozwiązań, w których usuwanie powietrza odbywa się z pomieszczenia jako całości (kratki wywiewne, pion/kanalizacja powietrzna), a nie poprzez przechwytywanie zanieczyszczeń u źródła.
Odpowiedź "hybrydową" odnosi się do sposobu działania (łączenie działania grawitacyjnego i mechanicznego w zależności od warunków). Sama obecność kanałów czy wentylatora nie przesądza o "hybrydowości", a rysunek instalacji miejscowej zwykle pokazuje przede wszystkim element przechwytujący przy źródle.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw oceń, czy instalacja jest "przy źródle" (miejscowa), czy "dla pomieszczenia" (ogólna). Dopiero potem rozważ, czy w ogólnej dominuje nawiew czy wywiew.
