W uprawach leśnych stosuje się różne metody ochrony sadzonek przed uszkodzeniami powodowanymi przez zwierzęta. Jeżeli rysunek przedstawia typowe zabezpieczenie "na wysokość pyska" (np. osłonę pędu, osłonkę indywidualną, palikowanie lub element utrudniający dostęp do wierzchołka), to celem jest zwykle ograniczenie zgryzania pędów oraz innych uszkodzeń części nadziemnej.
Takie szkody są charakterystyczne dla jeleniowatych (zwierzyny płowej). Zwierzęta te mogą obgryzać pędy i pąki, a w starszych uprawach także uszkadzać korę, co przekłada się na zahamowanie wzrostu lub deformacje drzewek. Dlatego w praktyce leśnej stosuje się m.in. osłony indywidualne, grodzenia fragmentów upraw czy środki odstraszające.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują do tego rodzaju zabezpieczenia?
- Ptaki zwykle nie są głównym sprawcą typowych szkód "zgryzowych" na pędach młodych drzewek; częściej problemem bywa wyjadanie nasion lub uszkodzenia w inny sposób, a nie takie, które eliminuje się osłoną przeciw zgryzaniu.
- Gryzonie częściej uszkadzają korę przy ziemi lub pod śniegiem; ochrona bywa wtedy ukierunkowana na dolną część pnia i strefę przyglebową, a niekoniecznie na wierzchołek/pędy w typowy sposób dla zwierzyny płowej.
- Dziki powodują szkody głównie przez rycie i rozdeptywanie, a nie przez zgryzanie pędów; zabezpieczenia przeciw dzikom mają zwykle inny charakter (np. ogrodzenia chroniące całą powierzchnię).
Wskazówka egzaminacyjna: na pytania "z rysunku" warto patrzeć funkcjonalnie: co zabezpieczenie ma uniemożliwić (dostęp do pędów, rycie w glebie, obgryzanie kory przy ziemi). Dopiero potem dopasować najbardziej typowego sprawcę szkód.
