KWALIFIKACJA BUD14 - PAŹDZIERNIK 2016

PYTANIE NR 11.
Na rysunku przedstawiono kolejne etapy wykonywania
Ilustracja przedstawia schematyczny proces wykonywania żelbetowego monolitycznego pala wierconego, co jest związane z
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Pal żelbetowy monolityczny wiercony wykonuje się w gruncie przez wykonanie otworu, następnie umieszczenie zbrojenia i zabetonowanie (tworząc element na miejscu). Pal wbijany jest zwykle prefabrykowany i nie wymaga etapu wiercenia. Określenie "żelbetowy" wskazuje na obecność zbrojenia, a "monolityczny" na wykonanie in situ.

Pełne wyjaśnienie:

W technologii żelbetowego monolitycznego pala wierconego element nośny powstaje w miejscu wbudowania (in situ). Typowa sekwencja etapów (pokazywana na rysunkach technologicznych) obejmuje:

  • wykonanie otworu w gruncie metodą wiercenia (sprzętem wiertniczym),
  • przygotowanie i opuszczenie kosza zbrojeniowego do otworu,
  • betonowanie otworu (często z użyciem rury, aby zapewnić ciągłość i jakość betonu).

Dlatego opis "żelbetowego monolitycznego pala wierconego" jest spójny z ideą: wiercenie + zbrojenie + betonowanie na budowie.

Odpowiedź "betonowego monolitycznego pala wierconego" jest niepoprawna, ponieważ pal betonowy nie musi posiadać zbrojenia. Jeśli na etapach widać wprowadzenie zbrojenia (np. kosz zbrojeniowy), to jest to cecha pala żelbetowego, a nie "czysto betonowego".

Odpowiedź "stalowego prefabrykowanego pala wbijanego" nie pasuje, bo pal wbijany jest wprowadzany w grunt przez wbijanie/wciskanie gotowego elementu, bez wykonywania otworu wierconego. Dodatkowo materiał (stal) wskazuje na zupełnie inną technologię i asortyment (prefabrykat stalowy).

Odpowiedź "żelbetowego prefabrykowanego pala wbijanego" również nie jest właściwa: prefabrykowany pal żelbetowy jest produkowany wcześniej i na budowie jest wbijany jako gotowy element. W technologii wierconej monolitycznej kluczowe jest formowanie pala w gruncie, a nie wbijanie prefabrykatu.

Wskazówka egzaminacyjna: gdy na schemacie występuje etap wiercenia i osobny etap wprowadzania zbrojenia oraz betonowania otworu, najczęściej chodzi o pal wiercony monolityczny żelbetowy. Gdy zamiast wiercenia widzisz wbijanie gotowego kształtownika lub prefabrykatu, rozważ pal wbijany prefabrykowany.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
To pal wykonywany w gruncie przez wywiercenie otworu, a następnie jego zabetonowanie (zwykle po wprowadzeniu zbrojenia). "Monolityczny" oznacza, że element powstaje na budowie, a nie jako prefabrykat dowieziony na plac budowy.
Pal wiercony rozpoznasz po etapie wiercenia otworu i późniejszym betonowaniu otworu. Pal wbijany pokazuje zwykle wprowadzanie gotowego elementu w grunt (uderzeniami, wibracją lub wciskaniem) bez wiercenia typowego otworu pod cały trzon.
"Żelbet" oznacza współpracę betonu i stali. Zbrojenie przejmuje naprężenia rozciągające i poprawia nośność oraz ciągliwość elementu. W palach wierconych etap opuszczenia kosza zbrojeniowego jest typowy, gdy pal ma być żelbetowy, a nie tylko betonowy.
Prefabrykowany pal jest wykonany wcześniej w wytwórni lub na zapleczu i na budowie montuje się go jako gotowy element. W praktyce wiąże się to z transportem, składowaniem oraz wbijaniem/wciskaniem. To przeciwieństwo pala monolitycznego, który powstaje bezpośrednio w gruncie.
Nie. Pal betonowy może być wykonany wyłącznie z betonu, natomiast pal żelbetowy zawiera zbrojenie stalowe. W zadaniach egzaminacyjnych obecność etapu wprowadzenia kosza zbrojeniowego zwykle przesądza o tym, że chodzi o pal żelbetowy.
Najczęściej: wykonanie otworu (wiercenie), oczyszczenie/ustabilizowanie otworu, opuszczenie zbrojenia, a następnie betonowanie otworu. Kolejność i szczegóły zależą od technologii i warunków gruntowo-wodnych, ale rdzeń procesu jest podobny.
Pale wbijane wybiera się m.in. wtedy, gdy korzystne jest szybkie wykonywanie fundamentów z prefabrykatów i gdy warunki terenowe dopuszczają hałas/drgania. Pale wiercone częściej stosuje się, gdy trzeba ograniczyć drgania lub dopasować geometrię do warunków gruntowych.
Uczniowie często skupiają się na materiale (beton/żelbet/stal) i pomijają sposób wykonania. Klucz: monolityczny = wykonywany na miejscu (wiercenie + betonowanie), prefabrykowany = gotowy element wprowadzany w grunt (najczęściej wbijanie/wciskanie).
Najczęściej: utożsamianie każdego pala z "wbijanym", ignorowanie etapu wiercenia, mylenie "betonowy" z "żelbetowy" mimo widocznego zbrojenia oraz nieuwzględnianie słowa "prefabrykowany". Pomaga analiza etapów po kolei, a nie pojedynczego detalu.
Warto opanować podział pali (wiercone/wbijane, monolityczne/prefabrykowane) i umieć przypisać do niego cechy rozpoznawcze na rysunkach: wiercenie otworu, kosz zbrojeniowy, betonowanie, wbijanie prefabrykatu. Ćwicz na krótkich schematach technologicznych.
info

To pytanie poprawnie rozwiązuje 41% zdających egzamin. trudne

Według specjalistów z branży: "Pal żelbetowy monolityczny wiercony wykonuje się w gruncie przez wykonanie otworu, następnie umieszczenie zbrojenia i zabetonowanie (tworząc element na miejscu)."

Źródła:

  • EN 1536, Execution of special geotechnical works — Bored piles (norma dotycząca wykonawstwa pali wierconych)
  • EN 12699, Execution of special geotechnical works — Displacement piles (norma dotycząca pali przemieszczeniowych/wbijanych)

Materiały:

  • Podręczniki/opracowania z geotechniki i fundamentowania dotyczące pali
  • Normy branżowe dotyczące wykonawstwa pali (pale wiercone i przemieszczeniowe)
  • Materiały producentów i wykonawców (karty technologiczne, opisy procesu wiercenia i betonowania)

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego