Na schemacie przedstawiono technologię, w której kluczowe są: rura obsadowa, korek z betonu na dnie rury oraz ubijak (tamping) pracujący w osi pala. W kolejnych etapach rura jest zagłębiana w grunt, a uderzenia w korek powodują zagęszczenie i "wypchnięcie" betonu, co prowadzi do uformowania poszerzonej podstawy pala (tzw. buławy). Następnie wykonuje się betonowanie trzonu pala w rurze, wprowadza zbrojenie i stopniowo wyciąga rurę obsadową, pozostawiając w gruncie gotowy pal z poszerzoną stopą.
Taki zestaw cech (korek betonowy + ubijanie + formowanie buławy + betonowanie w rurze i jej wyciąganie) jest charakterystyczny dla pali typu Franki (pale wykonywane w gruncie z użyciem rury obsadowej i ubijaka, z możliwością ukształtowania poszerzonej podstawy).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują?
- CFA: w technologii CFA zasadniczym wyróżnikiem jest ciągły świder (wiercenie świdrem ciągłym) i betonowanie podczas wyciągania świdra. Na rysunku nie ma świdra ani etapu wiercenia, za to występuje ubijanie korka i rura obsadowa.
- Straussa: to inna technologia wykonywania pali, kojarzona z odmiennym sposobem formowania otworu i betonowania; przedstawiony schemat akcentuje korek betonowy i ubijak oraz tworzenie buławy, czego nie należy utożsamiać z tym rozwiązaniem.
- Wolfsholza: również odnosi się do odmiennej metody wykonania pala; na schemacie rozstrzygające są: korek, ubijak oraz poszerzona podstawa i wyciąganie rury.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać: jeśli na rysunku pojawia się korek betonowy oraz ubijanie prowadzące do poszerzenia podstawy, to jest to silna wskazówka na pal Franki. Kluczowe jest czytanie kolejności etapów, a nie pojedynczego detalu.
