W pomiarach rezystancji multimetrem (omomierzem) ogólna zasada jest praktyczna i prosta: ustaw możliwie najniższy zakres, który nadal obejmuje mierzoną wartość. Dzięki temu uzyskuje się najlepszą rozdzielczość (najmniejszy "krok" wskazania) i zwykle najmniejszą niepewność odczytu wynikającą z cyfry najmniej znaczącej.
Najpierw trzeba poprawnie porównać wartość z progami zakresów. Rezystancja 1,7 kΩ to inaczej 1700 Ω (bo 1 kΩ = 1000 Ω). To oznacza, że zakres 0–200 Ω nie obejmuje badanej rezystancji – miernik pokaże przekroczenie (często jako OL/1/∞), więc taki wybór nie daje poprawnego wyniku.
Pozostają zakresy: 0–2000 Ω, 0–20 kΩ oraz 0–200 kΩ. Wszystkie obejmują 1700 Ω, ale różnią się rozdzielczością. Na wyższych zakresach liczba "zliczeń" jest zwykle stała, więc wraz ze wzrostem zakresu rośnie krok wskazania (np. większa zmiana wartości przy tej samej zmianie ostatniej cyfry). Najmniejszy poprawny zakres 0–2000 Ω pozwala więc odczytać wynik najdokładniej w sensie praktycznym i z najmniejszą niepewnością od zaokrągleń.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne w kontekście "najmniejszego błędu"?
- 0–200 Ω – zakres zbyt mały, nastąpi przekroczenie; pomiar nie będzie wykonany prawidłowo.
- 0–20 kΩ – zakres poprawny, ale nieoptymalny: dla 1,7 kΩ uzyskasz gorszą rozdzielczość niż na 0–2000 Ω.
- 0–200 kΩ – również poprawny, ale jeszcze mniej korzystny; duży zakres zwykle oznacza najmniej szczegółowy odczyt dla małych wartości.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach są zakresy "schodkowe" (200, 2000, 20k, 200k), a w treści podano konkretną wartość, najczęściej szukasz najmniejszego zakresu większego lub równego tej wartości po przeliczeniu jednostek.
