Rozwiercanie jest operacją obróbki skrawaniem otworów, której celem jest wykańczanie otworu już wcześniej wykonanego (najczęściej po wierceniu lub wytaczaniu). Stosuje się je, gdy potrzebna jest lepsza dokładność wymiarowa (mniejszy rozrzut średnicy) oraz lepsza jakość powierzchni (mniejsza chropowatość) niż po samym wierceniu. Charakterystyczne jest użycie rozwiertaka (narzędzia wieloostrzowego) i usuwanie niewielkiego naddatku materiału.
Odpowiedź "rozwiercania" jest właściwa, jeżeli na rysunku widać etap wykańczania otworu narzędziem przeznaczonym do kalibrowania/wykańczania średnicy, a nie wykonywania otworu od zera.
- Odpowiedź "wiercenia" jest błędna, gdyż wiercenie służy głównie do wykonywania otworu w pełnym materiale wiertłem. Po wierceniu dokładność i jakość powierzchni zwykle są gorsze niż po rozwiercaniu, a sam proces usuwa większą ilość materiału.
- Odpowiedź "gwintowania" nie pasuje, jeśli na rysunku nie ma cech wykonywania gwintu wewnętrznego (profilu gwintu) ani narzędzia typu gwintownik. Gwintowanie ma inny cel: uformowanie zarysu gwintu, a nie kalibrację gładkiej średnicy.
- Odpowiedź "nawiercania" jest nieprawidłowa, gdyż nawiercanie to operacja przygotowawcza (np. wykonanie stożkowego zagłębienia lub krótkiego prowadzenia), ułatwiająca rozpoczęcie wiercenia i poprawę prowadzenia wiertła. Nie jest to typowa operacja wykańczająca średnicę na gotowo.
W praktyce technologicznej często spotyka się sekwencję: nawiercanie → wiercenie → (ew. pogłębianie/wytaczanie) → rozwiercanie, gdy wymagana jest otworowa dokładność pasowania pod elementy montażowe (np. kołki ustalające, tuleje, sworznie). Na egzaminie warto pamiętać: rozwiercanie = wykańczanie i dokładność, a nie "zrobienie otworu" od początku.
