W laboratorium chemicznym spotyka się kilka typów palników gazowych, które różnią się konstrukcją i sposobem regulacji dopływu powietrza, a przez to także stabilnością oraz charakterem płomienia. Rozpoznanie palnika na rysunku polega na powiązaniu widocznych elementów (m.in. mieszacza i mechanizmu dopływu powietrza) z nazwą typu.
Odpowiedź "Teclu" jest właściwa, gdy na rysunku widać rozwiązania pozwalające na bardziej precyzyjne ustawienie stosunku gaz–powietrze niż w konstrukcji klasycznej. W praktyce ma to znaczenie przy uzyskiwaniu płomienia niekopcącego i przy pracy, w której niepożądane jest osadzanie sadzy na ogrzewanym naczyniu lub zanieczyszczenie próbki.
Odpowiedź "Bunsena" bywa wybierana odruchowo, bo jest najbardziej znana, jednak w wielu zestawach dydaktycznych palnik Bunsena przedstawia się jako konstrukcję prostszą, z mniej "precyzyjną" regulacją mieszania w porównaniu z Teclu. Jeżeli rysunek pokazuje wyraźnie rozbudowany element regulacyjny dopływu powietrza, wybór Bunsena jest typowym błędem rozpoznania po nazwie.
Odpowiedź "Meckera" jest niepoprawna, gdyż palnik Meckera (Meker-Fisher) kojarzy się z inną głowicą palnika i innym rozkładem płomienia; w materiałach dydaktycznych wyróżnia się go zwykle po górnej części palnika, często z elementem przypominającym siatkę/kratkę.
Odpowiedź "Liebiega" w tym zestawie jest dystraktorem: w sprzęcie laboratoryjnym nazwisko Liebiga częściej wiąże się z innymi elementami aparatury niż z typowym palnikiem gazowym, dlatego wybór tej opcji zwykle wynika z błędnego skojarzenia nazwiska z dowolnym przyrządem.
Wskazówka egzaminacyjna: w zadaniach "na rysunku przedstawiono…" warto najpierw wypisać 2–3 cechy widoczne na schemacie (głowica, dopływ powietrza, sposób regulacji), a dopiero potem dopasować nazwę, zamiast kierować się rozpoznawalnością nazw.
