W zadaniach z kosztorysowania metodą wskaźnikową punktem wyjścia jest powierzchnia użytkowa lokalu oraz koszt jednostkowy wyrażony w zł/m². Aby uniknąć błędów, warto prowadzić obliczenia w stałej kolejności i kontrolować jednostki.
Krok 1: wyznaczenie powierzchni użytkowej mieszkania z planu. Z rysunku odczytujemy pola pomieszczeń i je sumujemy: salon/przedpokój 16,0 m², łazienka 5,8 m², kuchnia 8,8 m², pokój 12,5 m². Suma: 16,0 + 5,8 + 8,8 + 12,5 = 43,1 m².
Krok 2: koszt jednego mieszkania. Wskaźnik 3 950,00 zł/m² mnożymy przez 43,1 m². Jednostki redukują się do zł, więc wynik jest kwotą: 43,1 × 3 950 = 170 245,00 zł. Ten rezultat jest typowym wynikiem pośrednim i łatwo go pomylić z wynikiem końcowym.
Krok 3: koszt realizacji budynku w zakresie 25 takich mieszkań. Skoro budynek ma 25 identycznych lokali, koszt jednego lokalu mnożymy przez 25: 170 245 × 25 = 4 256 125,00 zł.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Wartość 170 245,00 zł odpowiada kosztowi jednego mieszkania (po przemnożeniu 43,1 m² przez 3 950 zł/m²), ale nie uwzględnia liczby lokali w budynku.
- Wartości 2 814 375,00 zł oraz 3 683 375,00 zł sugerują błąd w którymś z etapów: najczęściej jest to pominięcie części powierzchni (np. nieuwzględnienie jednego pomieszczenia), błędny odczyt metrażu z rysunku albo pomyłka w mnożeniu przez 25.
Wskazówka egzaminacyjna: zapisuj wyniki z jednostkami (m², zł/m², zł). Jeśli na końcu nie wychodzi kwota w zł dla 25 lokali, to znaczy, że pominięto któryś krok.