W montażu bloków kadłubowych kluczowa jest kolejność technologiczna zapewniająca stabilne podparcie elementów. W tzw. metodzie piramidowej konstrukcję "buduje się" stopniowo tak, aby każdy kolejny montowany fragment był oparty na wcześniej ustawionych i ustabilizowanych częściach (często po sczepieniu/spoinach montażowych).
Na schemacie sekcje dolne oznaczono jako D1, D2, D3, a górne jako B1, B2, B3. Układ jest przesunięty (wiązanie "cegiełkowe"), więc górne elementy opierają się na dwóch dolnych, a nie na jednej sekcji:
- sekcja B1 opiera się na D1 oraz D2 (styk D1/D2 wypada pod B1),
- sekcja B2 opiera się na D2 oraz D3 (styk D2/D3 wypada pod B2).
To oznacza warunek konieczny: przed montażem B1 muszą być ułożone oba elementy D1 i D2, a przed montażem B2 muszą być ułożone oba elementy D2 i D3. Sekcja D2 jest elementem "środkowym", który uczestniczy w podparciu zarówno B1, jak i B2, dlatego często stanowi logiczny punkt rozpoczęcia bazy.
Poprawna sekwencja "D2+D1+B1+D3+B2+B3" spełnia te zależności: najpierw powstaje część dolna umożliwiająca podparcie B1 (D2 i D1), potem można bezpiecznie ułożyć B1. Następnie dokłada się D3, co dopiero umożliwia montaż B2 (bo jest już D2 i D3). Na końcu montuje się B3 jako domknięcie układu.
Pozostałe sekwencje są nieprawidłowe, bo w którymś momencie próbują montować sekcję górną bez kompletnego podparcia (np. rozpoczynają od D1 i przechodzą do B1 zanim istnieje D2, albo próbują przejść do B2 zanim istnieje D3). Typowy błąd uczniów polega na kierowaniu się kolejnością "od lewej do prawej" albo "najpierw cały dół, potem góra" bez sprawdzenia faktycznych zależności wynikających z przesunięcia styków.
