W budownictwie okrętowym stosuje się hierarchiczny podział kadłuba na elementy o rosnącej wielkości, wynikający z technologii prefabrykacji i montażu. Najpierw powstają podzespoły (pojedyncze elementy konstrukcyjne), które łączy się w sekcje (np. płatowe), a następnie w większe fragmenty przestrzenne. Największym poziomem organizacji montażu są bloki.
Na przedstawionym schemacie widać widok z boku kadłuba podzielony pionowymi liniami na duże, poprzeczne segmenty oznaczone numerami. Taki sposób przedstawienia oznacza, że każdy segment obejmuje cały "wycinek" kadłuba w danym rejonie (w praktyce: jednostkę, którą można prefabrykować jako całość i potem połączyć z sąsiednimi). To jest typowa cecha bloków montażowych w systemie budowy blokowej.
- Bloki – duże, wielkogabarytowe jednostki montażowe złożone z wielu mniejszych części (sekcji), łączone następnie w doku lub na pochylni.
- Sekcje – mniejsze elementy kadłuba; mogą być płatowe (np. płat poszycia z usztywnieniami) lub przestrzenne/zespołowe, ale traktuje się je jako składniki, z których dopiero buduje się blok.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe? "Sekcje", "sekcje przestrzenne" oraz "sekcje płatowe i zespołowe" odnoszą się do niższych poziomów podziału technologicznego. Na rysunku pokazano jednak podział na duże, całościowe segmenty kadłuba (jednostki montażowe), a nie na mniejsze fragmenty płatów poszycia czy lokalne przestrzenne zespoły. Dlatego jedyną poprawną odpowiedzią są bloki.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy na schemacie kadłuba widzisz wyraźne pionowe granice i numerację dużych "plastrów" obejmujących cały kształt kadłuba w danym miejscu, najczęściej chodzi o podział blokowy, a nie o podział na sekcje.
