Metoda domiarów prostokątnych (nazywana też metodą domiarów) służy do wyznaczania położenia szczegółów sytuacyjnych względem linii odniesienia (np. linii pomiarowej). Jej cechą rozpoznawczą jest to, że punkt szczegółu wyznacza się przez:
- odmierzenie odciętej wzdłuż linii (odległości od punktu początkowego na linii),
- oraz odłożenie domiaru w kierunku prostopadłym do tej linii.
Na rysunkach/szkicach polowych metoda ta zwykle wygląda jak linia bazowa (np. odcinek) oraz krótkie odcinki "odchodzące" od niej pod kątem prostym do mierzonych szczegółów. To odróżnia ją od innych sposobów pomiaru.
Odpowiedź "wcięć kątowych" jest nieprawidłowa, bo wcięcie kątowe opiera się na pomiarze kątów (najczęściej z dwóch stanowisk lub do dwóch punktów nawiązania), a nie na odkładaniu prostopadłych domiarów od jednej linii. Na szkicu dominują wtedy kierunki/wiązki celowych i zależności kątowe.
Odpowiedź "ciągów poligonowych" także nie pasuje: ciąg poligonowy to sekwencja kolejnych boków (odcinków) i stanowisk pomiarowych tworzących łamaną, wykorzystywana do zakładania osnów pomiarowych. Rozpoznaje się go po "łańcuchu" kolejnych punktów i boków, a nie po prostopadłych domiarach do szczegółów.
Odpowiedź "przedłużeń" jest błędna, ponieważ metoda przedłużeń polega na wyznaczaniu punktów przez przedłużenie istniejącego kierunku (kolinearność), co na szkicu daje linie kierunkowe w jednej prostej. Nie wymaga typowo odkładania prostopadłych od linii bazowej.
W praktyce leśnej domiary prostokątne są użyteczne przy inwentaryzacji elementów terenowych (np. skrajni dróg leśnych, rowów, punktów charakterystycznych) względem wyznaczonej linii odniesienia, gdy teren pozwala na łatwe odkładanie prostopadłych.
