Określenie "stopa płasko-koślawa" łączy dwa kluczowe elementy deformacji: spłaszczenie wysklepienia stopy (zwłaszcza łuku podłużnego przyśrodkowego) oraz koślawość tyłostopia (pięta "ucieka" na zewnątrz), co w praktyce często wiąże się z przewagą pronacji.
Na pozytywie gipsowym (czyli modelu dodatnim) technik nie tylko odwzorowuje kształt stopy, ale może też nanosić korekcje – takie, które ułatwią wykonanie wkładki/zaopatrzenia z dążeniem do lepszego ustawienia i podparcia. W widoku podeszwowym korekcje dla stopy płasko-koślawej najczęściej kojarzą się z działaniami, które:
- wspierają odbudowę łuków (szczególnie przyśrodkowego),
- zmierzają do ograniczenia nadmiernej pronacji,
- pomagają ustawić tyłostopie bardziej osiowo (zmniejszyć koślawość pięty).
Odpowiedź "płasko–koślawej" pasuje do takiego celu korekcyjnego. Pozostałe propozycje opisują inne zniekształcenia: "stopa końska" dotyczy ustawienia w zgięciu podeszwowym (problem w płaszczyźnie strzałkowej), "stopa płaska" nie wskazuje na koślawe tyłostopie (jest mniej precyzyjna), a "stopa końsko–szpotawa" łączy zgięcie podeszwowe z ustawieniem szpotawym (przeciwnym do koślawości). Na egzaminie warto zawsze rozdzielać: co dotyczy łuków stopy (płaskość) oraz co dotyczy osi pięty/tyłostopia (koślawość lub szpotawość).
