W robotach ziemnych rozróżnia się m.in. metody pracy koparki zależnie od ustawienia maszyny względem wykopu oraz kierunku, w którym odbywa się urabianie i przemieszczanie urobku łyżką.
Praca metodą "boczną" polega na tym, że koparka jest ustawiona wzdłuż (równolegle) krawędzi wykopu, a zasadnicze wybieranie gruntu odbywa się "z boku" maszyny. Na schematach rozpoznaje się to po relacji: oś maszyny jest równoległa do wykopu, a zasięg roboczy i strefa urabiania znajdują się po stronie (lewej/prawej) koparki.
Odpowiedź "czołową" byłaby właściwa, gdyby rysunek przedstawiał sytuację, w której koparka pracuje na wprost: wyrobisko znajduje się przed maszyną, a cykl roboczy jest zorganizowany tak, że urabianie i odkładanie/załadunek realizowane są głównie w strefie przedniej.
Odpowiedź "kombinowaną" sugeruje mieszaną organizację pracy (łączenie cech pracy bocznej i czołowej), np. gdy układ stanowiska wymusza naprzemiennie różne kierunki pracy lub zmianę ustawienia w trakcie cyklu/odcinka robót. Taki wariant powinien mieć na rysunku wyraźne cechy obu ustawień, a nie jedno dominujące.
Odpowiedź "boczno-czołową" oznacza układ pośredni: część robót jest realizowana z boku, a część czołowo (albo w układzie stanowiska widać, że wyrobisko jest częściowo przed maszyną i częściowo z boku). Jeśli rysunek pokazuje jednoznacznie pracę z boku, taki wariant jest zbyt szeroki i nie pasuje.
Wskazówka egzaminacyjna: patrz najpierw na położenie wykopu względem osi koparki, potem na kierunek obrotu nadwozia i miejsce odkładu/załadunku urobku. To zwykle najszybciej odróżnia metodę boczną od czołowej.
