Próby technologiczne w odlewnictwie mają z góry określoną geometrię, ponieważ kształt odlewu próbnego wymusza określony sposób krzepnięcia i chłodzenia, a to pozwala uwidocznić wybrane zjawiska procesu. W przypadku odlewu w kształcie kraty celem jest ujawnienie i ocena naprężeń własnych (resztkowych) powstających w trakcie krzepnięcia i stygnięcia, wynikających m.in. z nierównomiernego skurczu, ograniczeń geometrycznych oraz różnic temperatur w przekroju.
Odpowiedź "naprężeń własnych w odlewie" jest właściwa, ponieważ tego typu próbka pozwala obserwować efekty naprężeń (np. skłonność do odkształceń/paczenia po wyjęciu z formy lub po operacjach technologicznych). Taki rezultat jest bezpośrednio związany z tym, jak odlew "pracuje" pod wpływem wewnętrznych naprężeń.
Pozostałe odpowiedzi odnoszą się do innych właściwości technologicznych, które zwykle bada się innymi, bardziej wyspecjalizowanymi próbami:
- "lejności ciekłego metalu" — lejność ocenia się próbami, w których kluczowe jest wypełnienie wąskich kanałów lub odcinków o określonej długości; sama krata nie jest typową próbą nastawioną na pomiar zdolności płynięcia i wypełniania.
- "skurczu liniowego" — skurcz liniowy wymaga możliwości jednoznacznego odniesienia długości przed i po krzepnięciu (zwykle na prostych odcinkach pomiarowych); złożona geometria kraty utrudnia jednoznaczny pomiar tej wielkości jako głównego celu próby.
- "odporności na pękanie na gorąco" — pękanie na gorąco ocenia się na próbkach, które celowo generują wysokie naprężenia podczas końcowej fazy krzepnięcia (ograniczenie skurczu w strefie półciekłej). Choć zjawisko jest powiązane z naprężeniami, to nie jest to to samo co ogólna ocena naprężeń własnych w odlewie.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się charakterystyczna geometria próbki, warto kojarzyć ją z tym, jakie zjawisko ma się "ujawnić" na gotowym odlewie (odkształcenie, pęknięcia, niedolewy, itp.), a nie tylko z samą nazwą właściwości.
