Poprawna jest odpowiedź: udarności. Próba udarności służy do oceny, jak dużo energii materiał (np. stal konstrukcyjna) potrafi pochłonąć przy gwałtownym, dynamicznym obciążeniu, zanim dojdzie do pęknięcia. W praktyce najczęściej spotyka się badanie na próbce z karbem, ponieważ karb wymusza koncentrację naprężeń i ułatwia ocenę skłonności do kruchego pękania. Na rysunkach/przykładach dydaktycznych próbka po udarności jest zwykle całkowicie złamana, a przełom oraz geometria (zwłaszcza obecność karbu) pozwalają rozpoznać rodzaj badania.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "twardości" – próba twardości polega na wykonaniu odcisku wgłębnika w materiale. Po badaniu widoczny jest odcisk (ślad wgniatania), a próbka nie jest przełamywana na dwie części w sposób typowy dla udarności.
- "zginania" – w próbie zginania próbka jest odkształcana przez przyłożenie siły powodującej ugięcie. Charakterystyczne są duże odkształcenia plastyczne/zmiana kształtu (lub pęknięcie w określonej strefie), a nie typowa próbka karbowa przełamywana uderzeniem wahadła.
- "rozciągania" – próba rozciągania daje najczęściej przewężenie i zerwanie w części pomiarowej (tzw. "szyjka"). Kształt próbki i miejsce zniszczenia są inne niż w próbie udarności z karbem, gdzie inicjacja pęknięcia jest kontrolowana przez karb.
W kontekście budowy i montażu kadłubów jednostek pływających wiedza o udarności jest ważna, bo elementy kadłuba mogą pracować w niskich temperaturach i pod obciążeniami udarowymi (falowanie, uderzenia, kolizje). Materiał o zbyt niskiej udarności może wykazywać większą skłonność do kruchego pękania.
