Rysunek przedstawia stopę fundamentową, czyli fundament bezpośredni przeznaczony do przenoszenia obciążeń punktowych (najczęściej od słupa, filara lub kolumny) na grunt.
O rozpoznaniu stopy decydują cechy widoczne w przekroju:
- Centralne wyprowadzenie pionowe ("szyja") – element w osi służący do połączenia stopy ze słupem.
- Pręty startowe (wytyki) w części centralnej – przygotowane do zakotwienia zbrojenia słupa.
- Strzemiono obejmujące pręty w strefie szyi – typowe dla zbrojenia węzła stopy ze słupem.
- Symetryczny, trapezowy obrys z szeroką podstawą – kształt ułatwiający rozkład naprężeń w gruncie pod obciążeniem punktowym.
Odpowiedź "ławy fundamentowej." jest błędna, ponieważ ława jest fundamentem liniowym pod ścianą. Na rysunku ławy oczekuje się zbrojenia podłużnego rozłożonego na długości elementu (pręty biegnące wzdłuż), a nie skupionego w jednym, centralnym miejscu z wytykami pod słup.
Odpowiedź "ściany oporowej." nie pasuje, bo ściana oporowa ma inną geometrię i funkcję (utrzymanie gruntu) oraz inny układ zbrojenia wynikający z parcia gruntu, a nie z obciążenia skupionego od słupa.
Odpowiedź "głowicy słupa." jest nieprawidłowa, gdyż głowica jest częścią słupa (zwykle poszerzeniem przy podporze belki/płyty), a nie elementem fundamentu o szerokiej podstawie rozkładającej nacisk na grunt.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać prostą regułę: stopa = słup (punkt), ława = ściana (linia). Gdy na rysunku widać szyję i wytyki ze strzemionami w osi, niemal zawsze chodzi o stopę fundamentową.
