W analizie chemicznej pobór próbki jest etapem krytycznym: od właściwego doboru przyrządu zależy reprezentatywność i ryzyko zanieczyszczenia próbki. Dlatego sprzęt do próbkobrania projektuje się pod konkretną matrycę (gleba, ciecz, gaz).
Dlaczego poprawna jest odpowiedź: gleby?
Przyrządy do poboru próbek gleby (np. świdry, laski glebowe, próbniki rdzeniowe) są przystosowane do materiału stałego/sypkiego: pozwalają pobrać porcję gruntu z określonej warstwy, utrzymać kształt/przekrój próbki oraz ograniczyć straty materiału podczas wyjmowania i transportu.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- wody – woda jest cieczą o małej lepkości; do jej poboru używa się butelek, czerpaków lub próbników do cieczy. Sprzęt do gleby zwykle nie zapewnia właściwego poboru cieczy bez strat i napowietrzenia.
- ścieków – ścieki to ciecz (często z zawiesiną), dla której kluczowe jest pobranie mieszaniny bez rozwarstwienia; stosuje się próbniki do cieczy lub próbkowanie automatyczne. Próbnik glebowy nie jest do tego przeznaczony.
- powietrza – powietrze i aerozole pobiera się z użyciem aspiratorów, pomp i filtrów/pochłaniaczy. To inna zasada działania niż w przypadku poboru materiału stałego.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli rozpoznajesz na rysunku narzędzie "wiercące/wycinające" próbkę z podłoża, myśl o glebie. Dla cieczy szukaj naczyń i próbników przepływowych, a dla powietrza – układów z pompą i medium pochłaniającym.
