Układ określany jako generator (oscylator) służy do wytwarzania przebiegu (np. sinusoidalnego, prostokątnego) bez konieczności podawania na wejście gotowego sygnału z zewnątrz. Kluczową cechą generatora jest obecność dodatniego sprzężenia zwrotnego oraz elementów, które ustalają warunki oscylacji (np. sieć RC, obwód rezonansowy LC albo rezonator kwarcowy). W praktyce analizuje się, czy układ może spełnić warunek wzbudzenia: odpowiednia faza w pętli oraz wzmocnienie pętli co najmniej równe 1.
Odpowiedź "modulatora" nie pasuje do układu, którego głównym zadaniem byłoby generowanie sygnału: modulator jest elementem toru, w którym zmienia się parametr sygnału nośnego (amplitudę, częstotliwość lub fazę) w funkcji sygnału modulującego. Typowo można wtedy wyróżnić wejście sygnału modulującego i tor nośny, co jest inną funkcją niż samowzbudne wytwarzanie sygnału.
Odpowiedź "wzmacniacza mocy" dotyczy stopnia, którego celem jest dostarczenie dużej mocy do obciążenia (np. głośnika, anteny). Wzmacniacz mocy z definicji ma wzmacniać sygnał doprowadzony z wcześniejszego stopnia, a jego cechy rozpoznawcze to m.in. stopień wyjściowy, dopasowanie do obciążenia i rozwiązania ograniczające straty, a nie pętla wzbudzenia oscylacji.
Odpowiedź "podwajacza napięcia" odnosi się do układów powielania napięcia, w których dominują diody i kondensatory ładujące się w kolejnych półokresach (często spotykane jako podwajacz Greinachera). Taki układ realizuje funkcję zasilającą (podniesienie napięcia), a nie wytwarzanie przebiegu o zadanej częstotliwości.
Na egzaminie warto: (1) szukać pętli sprzężenia zwrotnego, (2) wskazać elementy częstotliwościotwórcze, (3) ocenić, czy układ jest "źródłem sygnału", czy "przetwornikiem/wzmacniaczem".
