W spektrofotometrii absorpcji atomowej (AAS) kluczową cechą aparatu jest atomizacja próbki: analit musi zostać przekształcony do wolnych atomów w fazie gazowej, aby mógł pochłaniać promieniowanie o ściśle dobranej długości fali. Dlatego schemat blokowy AAS zwykle pokazuje tor: źródło promieniowania (najczęściej lampa emisyjna dobrana do pierwiastka) → układ wprowadzania próbki (np. nebulizacja) → atomizer (np. palnik lub piec grafitowy) → monochromator (selekcja linii analitycznej) → detektor → układ odczytu/rejestracji.
Odpowiedź "spektrofotometru absorpcji atomowej." pasuje do schematu, jeżeli na rysunku widoczny jest element odpowiadający za atomizację oraz typowy tor optyczny z selekcją długości fali i detekcją.
Odpowiedź "spektrofotometru UV-VIS." jest błędna, ponieważ w UV-Vis mierzy się absorpcję cząsteczek w kuwecie (roztwór), a schemat blokowy nie powinien zawierać etapu atomizacji próbki. Źródła promieniowania i układ pomiarowy są inne (zwykle brak "atomizera").
Odpowiedzi "chromatografu cieczowego." oraz "chromatografu gazowego." są błędne, bo chromatografia opiera się na separacji na kolumnie oraz na obecności fazy ruchomej (pompa/eluenty w LC lub gaz nośny i dozownik w GC). Typowy schemat chromatografu pokazuje: zasobniki/pompę albo źródło gazu, dozownik, kolumnę, detektor i system akwizycji danych. Jeżeli na schemacie nie ma kolumny separacyjnej i układu przepływowego faz, a zamiast tego jest tor optyczny z atomizacją, to nie jest to chromatograf.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach "na rysunku przedstawiono schemat blokowy" warto szukać elementu wyróżniającego metodę: atomizer (AAS), kuweta i podwójna wiązka (UV-Vis), kolumna + pompa/gaz nośny (LC/GC). To najszybciej odróżnia aparaty o podobnej liczbie bloków.
