Sieć PON (Passive Optical Network) to architektura dostępu światłowodowego, w której między węzłem operatora a abonentami występują elementy pasywne (najczęściej splitter optyczny), rozdzielające sygnał z jednego toru światłowodowego na wiele zakończeń abonenckich. Typowy schemat blokowy PON pokazuje urządzenie centralne OLT, następnie światłowód dosyłowy, pasywny podział (splitter/rozdzielacz), a po stronie klienta wiele urządzeń ONU/ONT.
Odpowiedź "PON (Passive Optical Network)" jest właściwa, gdy na rysunku widać właśnie taki pasywny podział jednego toru optycznego na wielu abonentów oraz brak aktywnych węzłów pośrednich w części dystrybucyjnej (poza centralą i terminalami abonenckimi).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują:
- "DSL (Digital Subscriber Line)" dotyczy technologii transmisji po miedzianej parze telefonicznej. Schemat DSL zwykle wiąże się z linią abonencką miedzianą oraz urządzeniami typu DSLAM, a nie z pasywnym splitterem optycznym rozdzielającym światłowód.
- "HFC (Hybrid fibre-coaxial)" opisuje sieć hybrydową operatorów kablowych: światłowód jest doprowadzany do węzła, a dalej dystrybucja odbywa się kablem koncentrycznym (często z aktywnymi elementami/wzmacniaczami w segmencie koncentrycznym). To inna topologia niż klasyczne FTTH PON.
- "FOX (Fast Optical Cross-connect)" nie jest powszechnie przyjętą nazwą standardowej technologii sieci dostępowej w tym kontekście i nie odpowiada typowym rodzinom rozwiązań dostępowych porównywanych na egzaminach (PON/DSL/HFC).
Wskazówka egzaminacyjna: gdy widzisz światłowód i rozgałęzienie do wielu abonentów przez element pasywny, najpierw rozważ PON. Gdy pojawia się koncentryk lub wzmacniacze w segmencie dostępowym, częściej będzie to HFC. Gdy medium to para miedziana od centrali do abonenta, najczęściej jest to DSL.
