Elektroda kalomelowa to klasyczna elektroda odniesienia stosowana w potencjometrii. Jej działanie opiera się na odwracalnym układzie redoks Hg/Hg2Cl2 (kalomel) w środowisku chlorkowym (najczęściej roztwór KCl o określonym stężeniu) oraz na obecności złącza elektrolitycznego zapewniającego kontakt z badanym roztworem. Na schematach rozpoznaje się ją zwykle po komorze z elektrolitem chlorkowym i elemencie związanym z kalomelem/rtęcią.
Odpowiedź "kalomelowej." pasuje, gdy rysunek przedstawia konstrukcję typową dla SCE: element metaliczny (rtęć) i warstwę soli rtęci(I) (kalomel) współpracującą z roztworem chlorkowym.
- "wodorowej." jest niepoprawne, bo elektroda wodorowa wymaga doprowadzenia gazowego wodoru i zwykle elektrody platynowej; na schematach kluczowy jest udział H2 i powierzchnia katalityczna, a nie układ Hg/Hg2Cl2.
- "szklanej." jest niepoprawne, ponieważ elektroda szklana to elektroda wskaźnikowa z membraną szklaną selektywną jonowo (typowo dla H+); jej schemat pokazuje bańkę/membranę szklaną i roztwór wewnętrzny, a nie klasyczny układ odniesienia z kalomelem.
- "chlorosrebrowej." jest niepoprawne, bo elektroda chlorosrebrowa jest również elektrodą odniesienia, ale opiera się na układzie Ag/AgCl. Na schemacie kluczowy byłby srebrny drut pokryty AgCl; brak tego elementu i obecność charakterystycznych składników dla kalomelu kieruje do elektrody kalomelowej.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawiają się różne elektrody odniesienia, szukaj na schemacie materiału układu redoks (Hg/Hg2Cl2 vs Ag/AgCl) oraz tego, czy jest to elektroda odniesienia czy wskaźnikowa (membrana szklana).
