W systemach alarmowych czujka ruchu zwykle przekazuje do centrali co najmniej dwa niezależne sygnały: alarm (wykrycie ruchu) oraz sabotaż (naruszenie obudowy lub oderwanie czujki). Na schematach połączeń rozróżnia się to przez osobne tory/styki.
Styk NC (normalnie zamknięty) oznacza, że w stanie dozoru obwód jest zamknięty, a zdarzenie (np. alarm) powoduje rozwarcie. To klasyczne rozwiązanie dla wejść dozorowych: przerwanie obwodu jest jednoznacznym sygnałem naruszenia.
Nadzór z rezystorem końca linii polega na tym, że centrala nie obserwuje wyłącznie "zwarcie/rozwarcie", ale także wartość rezystancji pętli. Rezystor umieszczony na końcu toru (przy czujce) umożliwia rozróżnienie stanów, takich jak: praca poprawna, przerwa przewodu oraz zwarcie przewodów. To jest szczególnie użyteczne dla toru sabotażowego, gdzie istotne jest wykrycie manipulacji przewodami.
Dlatego odpowiedź "styk alarmowy (NC), styk sabotażowy (EOL)" jest zgodna z zasadą: alarm realizowany jako styk NC, a sabotaż nadzorowany rezystancyjnie (rezystor w linii) w celu lepszej detekcji uszkodzeń/manipulacji okablowaniem.
- Odpowiedź "styk alarmowy (NC), styk sabotażowy (NC)" jest błędna, gdy na schemacie w torze sabotażu występuje element rezystancyjny nadzoru (to nie jest wtedy czysty NC).
- Odpowiedź "styk alarmowy (EOL), styk sabotażowy (NC)" odwraca role torów i nie pasuje do sytuacji, gdy rezystor umieszczono w torze sabotażowym.
- Odpowiedź "styk alarmowy (EOL), styk sabotażowy (EOL)" zakłada rezystorowy nadzór obu torów; byłoby to prawidłowe tylko wtedy, gdy schemat pokazywał rezystory w obu pętlach.
Wskazówka egzaminacyjna: szukaj na schemacie rezystora włączonego w tor (to cecha konfiguracji z nadzorem rezystancyjnym), a następnie sprawdź, czy dotyczy on obwodu alarmu czy sabotażu.
