KWALIFIKACJA MEP2 - STYCZEŃ 2018

Na rysunku rozpoznajemy spektroskop pryzmatyczny, ponieważ widać kompletny, charakterystyczny tor optyczny służący do analizy widmowej światła.

Dlaczego to spektroskop?

• Kolimator (tubus ze szczeliną i soczewką) zamienia światło ze źródła w wiązkę prawie równoległą. To konieczne, aby rozdział barw był czytelny.
• Centralnym elementem jest pryzmat dyspersyjny, który załamuje promienie w sposób zależny od długości fali, czyli wykonuje dyspersję i tworzy widmo.
• Za pryzmatem znajduje się luneta obserwacyjna, która umożliwia obserwację obrazu widma w dogodnym powiększeniu i ostrości.
• Obecność dodatkowego tubusu skali (osobny tor z własnym źródłem światła, którego promienie po odbiciu od ścianki pryzmatu trafiają do lunety) odpowiada rozwiązaniom stosowanym w spektroskopach typu Kirchhoffa–Bunsena, gdzie skala nakłada się na widmo dla odczytu położenia linii.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?

• Dioptromierz służy do pomiaru mocy optycznej soczewek. Jego konstrukcja opiera się na układzie obserwacyjnym/kolimacyjnym do odczytu mocy, ale nie ma centralnego pryzmatu dyspersyjnego rozszczepiającego światło na widmo.
• Niwelator to przyrząd geodezyjny do wyznaczania różnic wysokości. Zawiera lunetę i kompensator/libellę, lecz nie zawiera układu dyspersyjnego ani toru tworzenia widma.
• Teodolit to instrument geodezyjny do pomiaru kątów. Ma lunetę i układy odczytu kątów (limby), ale brak w nim kolimatora ze szczeliną, pryzmatu dyspersyjnego oraz idei obserwacji widma.

Najpewniejszą cechą rozpoznawczą na schemacie jest więc pryzmat dyspersyjny oraz układ kolimator–pryzmat–luneta, jednoznacznie wskazujące na spektroskop.