Klasyfikacja wodnych sieci ciepłowniczych według liczby przewodów magistralnych polega na policzeniu głównych rurociągów biegnących między źródłem ciepła a strefą odbiorników. Nie liczy się odgałęzień lokalnych do pojedynczych urządzeń, tylko równoległe "linie główne" układu.
Na schemacie widać trzy magistrale:
- dwa przewody zasilające (narysowane linią ciągłą, ze strzałkami od źródła w kierunku odbiorników),
- jeden przewód powrotny (linia przerywana, ze strzałkami skierowanymi do źródła).
To dokładnie odpowiada definicji sieci trójprzewodowej: dwa zasilania o różnych parametrach (np. dla odbiorów technologicznych i grzewczych) oraz wspólny powrót. Odbiorniki są włączane pomiędzy wybrane zasilanie a przewód powrotny, a czynnik po oddaniu ciepła wraca jednym przewodem.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują?
- "dwuprzewodowej." – w sieci dwururowej byłyby tylko dwa przewody magistralne: jedno zasilanie i jeden powrót. Na schemacie zasilania są dwa.
- "jednoprzewodowej." – układ jednoprzewodowy nie miałby pary zasilanie–powrót w typowym rozumieniu magistral; tu wyraźnie występuje powrót i co najmniej jedno zasilanie, a nawet dwa.
- "czteroprzewodowej." – oznaczałaby dwa zasilania i dwa powroty (oddzielne powroty), tymczasem na rysunku wszystkie odbiorniki oddają czynnik do jednego wspólnego przewodu powrotnego.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw znajdź źródło ciepła i policz równoległe magistrale, a dopiero potem analizuj podłączenia odbiorników. To ogranicza ryzyko pomylenia odgałęzień z przewodami głównymi.
