W modelowaniu rękawów kluczowe jest rozróżnienie miejsca dodania objętości oraz tego, czy dół rękawa zostaje poszerzony czy zwężony. "Bufka" oznacza charakterystyczne zwiększenie objętości w górnej części rękawa (okolice główki), zwykle uzyskane przez rozcięcia i rozsunięcie formy oraz późniejsze umarszczenie lub ułożenie nadmiaru przy wszyciu. "Zwężony dołem" wskazuje, że obwód przy mankiecie/nadgarstku jest mniejszy niż w części środkowej.
Odpowiedź "długiego z bufką zwężonego dołem" jest właściwa, bo łączy dwa elementy opisu, które w praktyce często występują razem: bufkę w górze (większa pojemność w okolicy barku) oraz zwężenie u dołu (smuklejsza linia przy nadgarstku). To typowy zabieg w odzieży damskiej, np. w bluzkach i sukienkach, gdy chce się podkreślić linię ramion i jednocześnie zachować dopasowanie przy dłoni.
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne, bo wskazują inne cechy modelowania:
- "długiego poszerzonego od linii łokcia do dołu" opisuje rękaw rozszerzający się w dolnej części (np. dzwon), a to jest przeciwieństwo zwężenia dołem.
- "krótkiego marszczonego na linii pachy i linii dołu" dotyczy rękawa krótkiego oraz marszczeń w dwóch miejscach; to inna konstrukcja i inny efekt wizualny niż bufka w główce rękawa długiego.
- "krótkiego i marszczonego na linii wszycia do pachy" akcentuje marszczenie w rejonie wszycia, ale nadal dotyczy rękawa krótkiego i nie mówi o zwężeniu dołem.
Wskazówka egzaminacyjna: analizując rysunek rękawa, zawsze sprawdź trzy rzeczy: długość (krótki/długi), gdzie jest nadmiar (główka, pachy, łokieć, dół) oraz jaki jest dół (poszerzony/zwężony). Taki "trójkrok" ogranicza pomyłki wynikające z podobieństwa pojęć bufka–marszczenie.
