Pomiar rezystancji uziemienia służy do oceny, jak skutecznie uziom (np. uziom fundamentowy, otokowy, szpilkowy) łączy instalację z gruntem. W praktyce rozpoznaje się go po tym, że stanowisko pomiarowe często obejmuje:
- uziom badany (odłączony lub mierzony w warunkach wymaganych procedurą),
- jedną lub dwie elektrody pomocnicze w gruncie (sondy),
- przewody pomiarowe prowadzone do tych elektrod,
- miernik wykonujący pomiar metodą techniczną (np. z prądem pomiarowym) i obliczający wynik w omach.
Dlatego odpowiedź "rezystancji uziemienia" jest właściwa, gdy na rysunku widać typowe elementy uziemieniowe i sondy pomocnicze lub układ charakterystyczny dla badania uziomu.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują do takiego rysunku?
- "napięcia dotykowego" – to wielkość związana z różnicą potencjałów, której może doświadczyć człowiek przy dotyku części przewodzących podczas uszkodzenia. Jej sprawdzanie zwykle wiąże się z wymuszeniem warunków zbliżonych do uszkodzeniowych i pomiarem napięcia, a nie z układem sond w gruncie typowym dla uziomu.
- "impedancji pętli zwarcia" – pomiar dotyczy całej pętli (przewód fazowy, przewody ochronne/PE, źródło zasilania) i wykonuje się go w instalacji, często w gnieździe lub na zaciskach obwodu, bez wbijania elektrod w ziemię. Zwykle miernik podaje wynik w omach i/lub przelicza spodziewany prąd zwarcia, ale sam układ połączeń jest inny niż dla uziomu.
- "prądu udarowego zwarciowego" – to parametr zwarcia (wartość szczytowa), który w praktyce częściej się wyznacza/oblicza na podstawie danych zwarciowych niż mierzy w prostym stanowisku z rysunku. Nie jest to typowy "pomiar instalacyjny" przedstawiany na schematach z sondami.
Wskazówka egzaminacyjna: naucz się kojarzyć sondy w gruncie z uziemieniem, a pomiar w gnieździe/obwodzie L-PE z pętlą zwarcia. Jeśli rysunek pokazuje elementy ziemne i oddalone elektrody – najczęściej chodzi o uziom.
