Model master–slave opisuje synchronizację, w której istnieje jedno nadrzędne źródło odniesienia (master), a pozostałe urządzenia/węzły (slave) korygują swój stan na podstawie informacji otrzymywanych od mastera. Na schematach rozpoznaje się to zwykle po:
- wyróżnieniu jednego węzła jako nadrzędnego,
- kierunkowym przekazywaniu informacji (od mastera do węzłów podrzędnych),
- braku symetrycznej, równorzędnej wymiany między wszystkimi węzłami.
Odpowiedź "master slave." jest więc właściwa, jeśli rysunek pokazuje, że tylko jeden element pełni rolę "ustalającego" (np. czas, takt, parametry odniesienia), a reszta się do niego dopasowuje.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują do takiego schematu?
- "równoległego." sugeruje model bez nadrzędności, w którym węzły działają równorzędnie lub jednocześnie, a synchronizacja nie wynika z jednej "centralnej" roli.
- "synchronizacji mieszanej." oznaczałaby połączenie cech różnych modeli (np. część relacji hierarchiczna, część równorzędna). Na rysunku musiałyby być widoczne oba mechanizmy, a nie tylko czysta relacja nadrzędny–podrzędny.
- "synchronizacji wzajemnej." kojarzy się z podejściem, gdzie węzły korygują się nawzajem (symetrycznie), a nie na podstawie jednego autorytatywnego źródła.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy na rysunku widać jedno centrum decyzyjne/odniesienia oraz elementy "podporządkowane", w pierwszej kolejności rozważaj model master–slave. Gdy brak takiego centrum i relacje są symetryczne, częściej pasują modele równorzędne/wzajemne.
