Sprzęgło łubkowe (zwane też skorupowym) należy do sprzęgieł sztywnych. Jego najbardziej charakterystyczną cechą konstrukcyjną jest tuleja podzielona wzdłużnie na dwie symetryczne połówki, które po złożeniu obejmują końce łączonych wałów. Połówki są skręcane śrubami zaciskowymi przechodzącymi prostopadle do osi wału. W praktyce moment obrotowy przenoszony jest dzięki dociskowi (tarciu) oraz często przez wpust widoczny na przekroju jako element osadzony w rowku wału.
Dlatego odpowiedź "łubkowe" jest właściwa: dwudzielna "skorupa" i poprzeczny kierunek śrub to cechy, których nie mają pozostałe typy z listy.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują?
- "kołnierzowe" – typowo składa się z dwóch tarcz/kołnierzy na końcach wałów. Śruby łączą kołnierze, a ich układ i geometria są inne (dominują tarcze, nie dwudzielna tuleja obejmująca wał).
- "tulejowe" – ma jednolitą tuleję nasuwaną na wał (brak podziału na dwie połówki skręcane jak obejma). Taki typ rozpoznaje się po braku "łubków".
- "kłowe" – przenosi moment przez zazębiające się kły/zęby dwóch części sprzęgła. Na rysunkach widać wtedy wyraźne występy (kły), a nie gładką, skręcaną obejmę z dwóch połówek.
Wskazówka egzaminacyjna: przy rozpoznawaniu sprzęgieł na rysunku najpierw szukaj podziału elementu (jednoczęściowe vs dwudzielne), a potem sprawdź kierunek i funkcję śrub. To zwykle najszybciej odróżnia sprzęgło łubkowe od tulejowego i kołnierzowego.
