Numer identyfikacyjny pojazdu (VIN, Vehicle Identification Number) służy do jednoznacznej identyfikacji samochodu. W praktyce warsztatowej VIN jest wykorzystywany m.in. do:
- weryfikacji zgodności pojazdu z dokumentami (np. przy przyjęciu do serwisu),
- doboru części zamiennych i wersji wyposażenia,
- sprawdzenia kampanii serwisowych oraz danych produkcyjnych.
Na tabliczce znamionowej pojazdu może występować wiele różnych informacji: dane producenta, dopuszczalne masy, naciski osi, kod typu, czasem numery homologacyjne lub inne oznaczenia. Łatwo je pomylić, ponieważ wszystkie są zapisane w formie skrótów i ciągów znaków.
Poprawne rozpoznanie VIN opiera się na dwóch cechach, które warto zapamiętać:
- VIN ma postać alfanumeryczną (litery i cyfry) i jest wyraźnie "kodem identyfikacyjnym",
- VIN ma zwykle 17 znaków (to najczęstszy format spotykany w identyfikacji pojazdów).
Odpowiedź "3" jest poprawna, ponieważ wskazuje strzałkę prowadzącą do pola z numerem identyfikacyjnym pojazdu. Pozostałe wskazania odnoszą się do innych pól tabliczki: typowo są to dane masowe (liczby z jednostkami), informacje o producencie lub inne kody niebędące VIN. W zadaniach egzaminacyjnych kluczowe jest, aby nie wybierać pola "na oko" (np. pierwszego dłuższego zapisu), tylko rozpoznać funkcję informacji w danym wierszu/sekcji tabliczki.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy widzisz tabliczkę znamionową, najpierw poszukaj pola, które wygląda jak stały identyfikator (ciąg znaków bez jednostek), a dopiero potem porównuj je z innymi oznaczeniami.
