Profilowanie średnicy otworu (PŚr, często nazywane też kaliperem) jest pomiarem geometrii otworu, a nie bezpośrednim pomiarem litologii. Jego interpretacja polega na powiązaniu zmian średnicy z procesami zachodzącymi w otworze podczas wiercenia.
Słabo zwięzłe, sypliwe skały (np. luźne piaski, słabo scementowane osady) mają skłonność do osypywania i rozmywania przez płuczkę. W praktyce prowadzi to do powstawania kawern/rozmyć, czyli odcinków, gdzie średnica otworu jest większa od średnicy nominalnej. Na wykresie PŚr objawia się to jako:
- wyraźny wzrost wartości średnicy (odchylenie "w prawo" lub w stronę większych wartości, zależnie od skali),
- często bardziej niestabilny, "poszarpany" przebieg krzywej w porównaniu z odcinkami stabilnymi.
Dlatego poprawnym wyborem jest interwał, w którym zapis PŚr wskazuje najbardziej charakterystyczne poszerzenie średnicy otworu, typowe dla odcinka o słabej zwięzłości.
Pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe, ponieważ odpowiadają interwałom, w których nie widać cech poszerzenia lub gdzie średnica jest zbliżona do nominalnej. Taki zapis częściej wskazuje na skały bardziej zwięzłe i stabilne albo na odcinki bez istotnego rozmycia. W interpretacji egzaminacyjnej kluczowe jest rozróżnienie: słaba zwięzłość → ryzyko rozmyć → większa średnica na PŚr, a nie odwrotnie.
Wskazówka praktyczna: przy analizie PŚr zawsze porównuj krzywą do wartości nominalnej/odniesienia (jeśli jest zaznaczona) i szukaj odcinków systematycznie "nadwymiarowych", bo to one najczęściej wiążą się z problemami technologicznymi (zacięcia, gorsza jakość cementowania, zaburzenia innych profilowań).
