W zadaniach z pomiarów przemieszczeń i odkształceń obiektów (np. masztów) wyniki często przedstawia się dwutorowo: graficznie jako wykres wychyleń oraz liczbowo jako tabela z zestawieniem przesunięć. Kluczem jest poprawne powiązanie tych dwóch form zapisu.
Na wykresie dla każdego stanowiska (St. I, St. II, St. III) narysowana jest osobna linia wychyleń. Oś pionowa jest osią odniesienia, a położenie linii względem niej wyznacza kierunek wychylenia:
- po stronie oznaczonej "minus" – przemieszczenia mają wartości ujemne,
- po stronie oznaczonej "plus" – przemieszczenia mają wartości dodatnie.
Dla St. III linia przebiega po stronie "minus", więc wszystkie odczytane wartości przesunięć należy traktować jako ujemne. Następnie porównuje się wartości liczbowe przy poszczególnych poziomach (kolejność poziomów musi się zgadzać) z kolumną Przesunięcie ΔPi [cm] w tabelach A–D.
Właściwy zestaw danych to ten, który jednocześnie:
- zawiera te same wartości (6,96; 13,50; 20,94; 21,70; 21,08),
- ma zgodny znak (dla St. III: wartości ujemne),
- odnosi się do tych samych poziomów.
Taką zgodność zapewnia tabela A, bo zawiera dokładnie te przesunięcia zapisane jako ujemne. Pozostałe tabele są błędne z typowych powodów: jedna para tabel ma inne wartości (to wyniki z innego stanowiska), a druga para ma co prawda te same liczby, ale ze znakiem dodatnim (błędna interpretacja strony osi).
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw sprawdź stronę osi (minus/plus), dopiero potem dopasowuj liczby. Najczęstszy błąd to wybór tabeli z "pasującymi" wartościami bez kontroli znaku.
