W pomiarach kontrolnych pionowości budynku bada się, jak bardzo krawędź lub oś obiektu odchyla się od linii pionu na różnych wysokościach. Dlatego wyniki przedstawia się zwykle w trzech uzupełniających się ujęciach:
- Wykres Z-X – na osi Z zaznaczone są kolejne poziomy (np. kondygnacje), a na osi X odchyłki w jednym kierunku. Linia łamana łącząca punkty pokazuje, jak odchyłka zmienia się wraz z wysokością.
- Wykres Z-Y – analogicznie przedstawia odchyłki w drugim, prostopadłym kierunku (Y), również na kolejnych poziomach Z.
- Wykres X-Y – jest rzutem poziomym punktów pomiarowych, czyli "śladem" przestrzennego wychylenia w planie.
Taki zestaw nie opisuje przebiegu trasy drogowej (tam typowe są profile podłużne i poprzeczne, niwelacja oraz zależność wysokości od kilometrażu), ani uzbrojenia terenu (które przedstawia się jako plan sytuacyjny sieci i urządzeń), ani samej sieci kanalizacyjnej (zwykle wymaga profilu, spadków, rzędnych i elementów sieci).
Odpowiedź "Pion budynku." jest właściwa, ponieważ obecność osi Z z poziomami 1–10 oraz dwóch wykresów odchyłek w płaszczyznach Z-X i Z-Y jednoznacznie wskazuje na kontrolę odchylenia od pionu w 3D. Pozostałe propozycje dotyczą obiektów liniowych lub sieciowych, których dokumentacja ma inną postać i nie wymaga dwóch prostopadłych wykresów odchyłek pionowych wraz z rzutem X-Y.
