KWALIFIKACJA INF1 - CZERWIEC 2018 (test 3)

Raport wyświetlany po poleceniu konfiguracyjnym konsoli (typowo narzędzie prezentujące konfigurację IP hosta) pozwala ustalić, który interfejs faktycznie zapewnia łączność. Kluczowe są informacje przypisane do każdego adaptera: stan połączenia (podłączony/odłączony), obecność adresu IPv4, bramy domyślnej oraz serwerów DNS.

Poprawny wniosek brzmi: połączenie zostało zestawione tylko przez adapter WiFi. Taka interpretacja jest właściwa, gdy w raporcie wyłącznie przy WiFi widać cechy "aktywnej konfiguracji" (adresacja i parametry routingu), natomiast inne interfejsy nie mają danych wskazujących na działającą łączność.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?

• "Karta Ethernet otrzymała z serwera DHCP adres IP 0.0.0.0." – w praktyce adres 0.0.0.0 nie jest prawidłową, użyteczną dzierżawą dla hosta. Wnioski o DHCP należy opierać na jednoznacznych polach raportu (np. informacja o włączonym DHCP, serwerze DHCP, czasie dzierżawy) oraz na tym, czy interfejs ma realny adres IPv4.
• "Stacja robocza nie posiada adapterów sieciowych Ethernet i Bluetooth." – sam fakt braku użycia danego interfejsu nie oznacza, że fizycznie/logiczenie nie istnieje. W raporcie zwykle widać również adaptery nieaktywne; wtedy nie można twierdzić, że ich nie ma.
• "Zestawione zostało połączenie sieciowe poprzez adaptery Ethernet, WiFi i Bluetooth." – jednoczesne "zestawienie" przez trzy adaptery wymagałoby, aby każdy z nich był aktywny i miał konfigurację wskazującą na udział w komunikacji. W typowym scenariuszu stacji roboczej jeden interfejs zapewnia trasę domyślną (bramę), a pozostałe mogą być odłączone lub pomocnicze.

Wskazówka egzaminacyjna: nie oceniaj połączenia po samej obecności adaptera. Najpierw sprawdź, który interfejs ma komplet parametrów (adres IP + brama/DNS) i nie jest w stanie odłączonym. To najszybciej prowadzi do prawidłowego wniosku.